Podczas zjazdu złozono sprawozdania z mijającej kadencji oraz wybrano nowych członków Rady Powiatowej, Zarządu Powiatowego, członków Komisji Rewizyjnej i delegatów… czytaj więcej na chelmek.info

Andrzej Telka był inicjatorem i współtwórcą Programu Oświęcimskiego, oraz jednym z autorów Oświęcimskiego Strategicznego Program Rządowego. Były prezydent w znacznym stopniu przyczynił się do realizowanej modernizacji układu komunikacyjnego Oświęcimia. Za swoje dokonania został doceniony między innymi przez czytelników Gazety Krakowskiej (”Człowiek Roku 2001″). W plebiscycie czytelników Głosu Ziemi Oświęcimskiej został okrzyknięty „Oświęcimianinem roku 2001″

W końcu za całokształt działalności został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polski Aleksandra Kwaśniewskiego

Majowe spotkanie rozpoczęło się w Domu Pamięci Tomasza Baty w Chełmku, gdzie zebranych gości oprowadził po zbiorach dyrektor MOKSiR w Chełmku, Pan Waldemar Rudyk. Profesor Adam Gierek i docent doktor Jerzy Siemianowicz szybko rozpoczęli wspólną dyskusję na temat dwudziestowiecznych systemów zarządzania wprowadzonych przez czeskiego przedsiębiorcę  Tomasza Batę, które to systemy pozostają aktualne aż po dziś dzień. W dyskusję szybko włączyli się dawni przedstawiciele kierownictwa byłych zakładów przemysłowych z gminy Chełmek.

Po zwiedzeniu Domu Pamięci Tomasza Baty goście udali się na spotkanie z Weteranami Pracy. Podczas oficjalnej części gości przywitał główny organizator Henryk Fucz. Na wstępie uczczono minutą ciszy pamięć zmarłych przedstawicieli kierownictwa byłych zakładów przemysłowych z gminy. Następnie podczas przemówienia otwierającego, Henryk Fucz zaprezentował historię przemysłu i gospodarki gminnej. Wspomniano zarówno lata powstania zakładów Baty w Chełmku, okres ich świetności i upadek. Nie zapomniano przedstawić również aktualnej sytuacji w strefie przemysłowej i okolicach, gdzie działa 150 zakładów, również z kapitałem zagranicznym zatrudniających kilkaset ludzi.

Na zakończenie przedstawiono oficjalnego kandydata na Urząd Burmistrza, kandydatów do Rady Powiatowej i Miejskiej. Kandydatury zostały przyjęte długimi brawami. Po oficjalnym przywitaniu swoje wykłady wygłosili doc. dr Jerzy Siemianowicz i prof. Adam Gierek. Wykłady zostały wysłuchane z niezwykłą uwagą Po nich głos zabrali radny Sejmiku Wojewódzkiego Bogusław Mąsior i konsul Mieczysław Barański, który zaprosił zebranych na coroczny, czerwcowy piknik Pszczyński współorganizowany między innymi przez Konsulat Słowenii.

Po oficjalnych wystąpieniach zaczęła się interesująca, żywa dyskusja i pytania do gości. Zebrani wykorzystali w pełni obecność tak znamienitych nazwisk zasypując ich gradem pytań. W dyskusji z zebranymi brali udział również przedstawiciele obecnych największych pracodawców, tacy jak Tomasz Warzecha, prezes Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Chełmku, Czesław Krawczyk, założyciel firmy „Krawczyk”, Mariusz Sajak, dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Bobrku, Bogdan Cuber, Dyrektor Zespołu Szkół Podstawowo - Gimnazjalnych i inni.

Spotkanie należy uznać za wyjątkowo udane. Weterani Pracy z byłych zakładów przemysłowych w gminie Chełmek spotkali się po latach i powspominali okres świetności chełmeckich zakładów oraz ich udział w budowaniu najlepszego okresu chełmeckiego przemysłu. Skorzystali z obecności zaproszonych gości honorowych i mieli okazję porozmawiać z przedstawicielami różnych środowisk na interesujące ich tematy związane zarówno z Chełmkiem, krajem jak i działalnością Unii Europejskiej. Nie zabrakło tematów związanych ze zbliżającymi się zagrożeniami gospodarczymi dla naszego kraju i możliwością wykorzystania potencjału Polski. Życzeniem gości było, aby takie spotkania stały się tradycją.

Pomyślności w trudzie codziennej pracy, dostrzegania sukcesów zawodowych i godnego wynagradzania codziennej ciężkiej pracy.

Niech się święci Pierwszy Maj!

Święto Pracy, Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy, popularnie zwany 1 Maja - międzynarodowe święto klasy robotniczej, obchodzone od 1890 corocznie 1 maja. W Polsce 1 maja ogłoszono świętem państwowym ustawowo wolnym od pracy. Święto wprowadziła w 1889 II Międzynarodówka dla upamiętnienia wydarzeń, które miały miejsce w pierwszych dniach maja 1886 r. w Chicago, w Stanach Zjednoczonych podczas strajku będącego częścią ogólnokrajowej kampanii na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy.Sytuacja w Chicago była napięta już kilka lat przed wydarzeniami z 1886 roku. Fatalne warunki pracy, niskie płace i praca do dwunastu godzin na dobę były standardem. Dodatkowo antykapitalistyczne nastroje były skutecznie podsycane przez radykalnych w mniemaniu lokalnych biznesmenów agitatorów walczących m.in. o ośmiogodzinny dzień pracy. Jednym z takich biznesmenów był niejaki McCormick kierujący firmą McCormick Harvester Co. W wyniku próby modernizacji zakładu, która spowodowałby zwolnienia ogromnej rzeszy pracowników jego stosunki ze związkami zawodowymi nie układały się najlepiej. Pociągnęło to za sobą strajk robotników w wyniku którego, właściciel fabryki zmuszony został do radykalnych ustępstw. Nie trwało to jednak zbyt długo. Już w lutym 1886 roku dokonał zwolnienia wszystkich pracowników. Na ich miejsce powołał całkowicie nową kadrę której bezpieczeństwa miała pilnować kilkudziesięcioosobowa grupa ochroniarzy.

Działacze związkowi szybko przeszli do ofensywy. Rozpoczęli przygotowania do demonstracji zapowiedzianej na pierwszego maja. Jej celem było wywalczenie ośmiogodzinnego dnia pracy. Na czele demonstracji stał Albert Parsons - związkowiec, anarchokomunista; opowiadający się także m.in. za równouprawnieniem Czarnych. Pomimo obaw wielu ludzi pochód przeszedł bez rozlewu krwi. Wzięło w nim udział przeszło kilkadziesiąt tysięcy osób.

Do dalszej ofensywy ruszył inny urodzony w Niemczech związkowiec, anarchista August Spies, redaktor pracowniczego pisma „Arbeiter-Zeitung”. Zorganizował on trzeciego maja wiec w trakcie, którego doszło do bójki między wychodzącymi z zakładu McCormicka nowymi robotnikami a demonstrantami. Ponad dwustu policjantów interweniowało używając rewolwerów i pałek. Trudno jest określić dokładną liczbę ofiar. Według różnych źródeł zginęło od dwóch do pięciu robotników, około sześciu zostało poważnie postrzelonych, wiele osób zostało pobitych. Spies zbulwersowany brutalnością policji, apelował do robotników aby ci stawili się na demonstracji następnego dnia.

Wiec przygotowany przez Spiesa, Parsona i Samuela Fieldena miał miejsce na placu Haymarket. Przebiegał zasadniczo bez ekscesów. Obecny na demonstracji burmistrz Chicago Carter Harrison, twierdził później, iż nic nie wskazywało na to że policja będzie musiała interweniować. Pod koniec przemówienia Fieldena na skutek obfitych opadów deszczu na placu pozostało jedynie ok. 200 osób. Nagle, z nieznanych powodów, 180 policjantów dowodzonych przez kapitana Johna Bienfielda ruszyło do ataku na demonstrantów. Nie pomogły zapewnienia Fieldena, iż demonstracja jest pokojowa.

Chwilę później w stronę Policji poszybowała bomba. Na miejscu zginął jeden funkcjonariusz, kilkunastu zostało rannych. W odpowiedzi policjanci otworzyli ogień do demonstrujących. Nie znana jest liczba zabitych robotników. Musiała być jednak znaczna skoro w chaosie jaki zapanował na placu, wielu policjantów została postrzelonych przez swoich kolegów.

Proces osób winnych zamieszek W wyniku tych zajść doszło do ostrych represji skierowanych przeciwko działaczom związkowym. Masowe aresztowania i rewizje stały się standardem. Zakazano masowych zebrań i demonstracji. Wszystkie te działania były mocno podsycane przez prawicowe i establishmentowi chicagowskie gazety. Ostatecznie przed sądem stanęło osiem osób. W tym trzej główni organizatorzy majowego wiecu i pięciu związkowców, którzy w wiecu nie uczestniczyli!

Proces rozpoczął się 21 czerwca 1886 roku. Wszystkich oskarżono o zabicie policjanta, który zginął na miejscu w wyniku wybuchu. Nikt nie podejrzewał, że w obliczu braku jakichkolwiek dowodów na winę oskarżonych mogą oni zostać ukarani tak surowo. Siedem osób zostało skazanych na śmierć. 11 listopada 1887 roku zostali powieszeni.

Parson, Engel, Spies i Fischer. Dzień wcześniej w celi odebrał sobie życie Luis Lingg. Pozostali skorzystali z prawa łaski i po 7 latach opuścili więzienie. Przyczyniła się do tego kampania prowadzona przez ruch robotniczy w wyniku której wyroki zostały anulowane. Obecnie historycy podejrzewają, iż bomba została rzucona przez z policyjnego agenta współpracującego z kapitanem Johnem Bienfieldem.

Znaczenie wydarzeń w Chicago dla późniejszego ruchu komunistycznego. Trzy lata po tragicznych wydarzeniach, czyli w 1889 roku II Międzynarodówka uznała 1 Maja Świętem Pracy. Chciano w ten sposób docenić oddanie dla sprawy licznych ofiar, jakie w wyniku tych zajść poniósł ruch robotniczy.

Święto 1 maja w Polsce

Na ziemiach polskich pierwsze obchody miały miejsce już w 1890 roku i odbywały się niejednokrotnie wbrew woli zaborców współorganizowane min. przez działaczy Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat. Masowe demonstracje, pochody oraz starcia z carskim wojskiem, policją oraz Kozakami a także wspierającymi je nacjonalistycznymi bojówkami miały miejsce w czasie rewolucji 1905 roku na ziemiach polskich zaboru rosyjskiego,organizowały je głównie Polska Partia Socjalistyczna, Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy oraz BUND. Podobnie liczne pochody i demonstracje klasowych organizacji robotniczych i partii lewicowych, w tym Polskiej Partii Socjalistycznej, żydowskiego BUNDu, nielegalnej Komunistycznej Partii Polski, Polskiego Stronnictwa Ludowego “Wyzwolenie”, Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy, Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi odbywały się też w ten dzień w okresie II RP, często były one atakowane przez policję oraz nacjonalistycznych bojówkarzy, dochodziło do morderstw działaczy klasowych związków zawodowych i partii lewicowych. Po zakończeniu wojny rząd komunistyczny kontrolowany przez Związek Radziecki nadał dniu 1 maja status święta państwowego, wolnego od pracy i stan ten trwa do chwili obecnej.

W latach 1945-1989 obchodom 1 maja towarzyszyła bogata oprawa propagandowa. Uczestnictwo w pochodach było masowe (aczkolwiek istniała duża presja w zakładach pracy i szkołach na udział), prezentowano na nich dokonania krajowej produkcji i hasła o treści politycznej, podejmowano też zobowiązania. Uroczystościom przewodniczyły centralne władze partyjne i państwowe w Warszawie oraz lokalne w innych miastach kraju. Od roku 1983 nielegalne demonstracje organizowała lewica solidarnościowa m.in. Międzyzakładowy Robotniczy Komitet “Solidarności”, Grupa Polityczna Robotnik, Polska Partia Socjalistyczna, Polska Partia Socjalistyczna-Rewolucja Demokratyczna, Nurt Lewicy Rewolucyjnej. W III RP ranga święta zmieniła się, aczkolwiek organizowane (spontaniczne i oddolnie) pochody nie zanikły skupiając się na walce o prawa pracowników, ofiar zwolnień grupowych, bezrobotnych, lokatorów kamienic czynszowych, bezdomnych, wykluczonych itd.

W dniu 10 kwietnia 2010 Polska straciła część swojej elity społeczno-politycznej. W katastrofie prezydenckiego samolotu w Smoleńsku zginęło wielu znanym i cenionych Polaków. Oprócz Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego małżonki zginęli także nasi bliscy Przyjaciele, którzy od lat związani byli z lewicą. Strata Jolanty Szymanek-Deresz, Izabeli Jarugi-Nowackiej i Jerzego Szmajdzińskigo to dla nas niewyobrażalny cios. Łączymy się z Rodzinami i składamy wyrazy wielkiego ubolewania wszystkim bliskim, którzy ponieśli stratę w tej tragedii. Spieszmy się kochać ludzi. Tak szybko odchodzą.

Izabela Jaruga – Nowacka ukończyła Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego. Od połowy lat 80 działała w Lidze Kobiet Polskich, gdzie pełniła funkcję przewodniczącej Zarządu Głównego. Kierowała Unią Pracy i Unią Lewicy. Po odejściu z Unii Pracy w 2005 r. bezpartyjna. Poseł na Sejm RP II, IV, V, VI kadencji . W VI kadencji Sejmu zasiadała w Klubie Lewicy. Była jego wiceprzewodniczącą. Od listopada 2001 r. sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, od grudnia 2001 r. pełniła funkcję pełnomocniczki ds. równego statusu kobiet i mężczyzn. W latach 2004 – 2006 w rządzie Marka Belki wicepremier i minister polityki społecznej. W 2005 r. organizacje działające na rzecz praw kobiet nominowały Izabelę Jaruję – Nowacją wśród 1000 innych kobiet do Pokojowej Nagrody Nobla.

Pozostawiła męża prof. Jerzego Pawła Nowackiego oraz dwie córki Barbarę i Katarzynę.

Jerzy Szmajdziński jako student Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu Jerzy zaczął działać w Socjalistycznym Związku Studentów Polskich i jego błyskotliwy intelekt oraz wybitne zdolności organizacyjne szybko zostały zauważone. W 1986 roku został członkiem Komitetu Centralnego PZPR, do 1990 r. pozostał w partii. Następnie zaangażował się we współtworzenie SDRP, w którym od marca 1993 do grudnia 1997 pełnił funkcję sekretarza generalnego. Od 1999 r. członek Sojuszu Lewicy Demokratycznej, a od czerwca 2008 r. wiceprzewodniczący Partii.

Poseł na Sejm w latach 1985 – 1989 i ponownie nieprzerwanie od 1991 roku. W tym czasie pełnił m.in. funkcję szefa klubu parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Minister Obrony Narodowej w rządach Leszka Millera i Marka Belki. Wicemarszałek Sejmu VI kadencji.

Był Jerzy człowiekiem skromnym i bezpośrednim, szczególnie bliskie związki łączyły go z dawnymi kolegami z ruchu młodzieżowego i zawsze mógł liczyć na ich wsparcie.

Jako wybitny specjalista od spraw wojskowości Jerzy Szmajdziński był w Sejmie I kadencji wiceszefem Komisji Obrony Narodowej, a Sejmie II kadencji szefem Komisji. Pod jego kierownictwem komisja przygotowała ustawę stanowiącą, że w Polsce obowiązuje zasada cywilnej i demokratycznej kontroli nad siłami zbrojnymi.

Jego wielki talent mediacyjny, głęboko ugruntowane lewicowe przekonania, zdolności i polityczne umiejętności spowodowały, że stał się naturalnym kandydatem Sojuszu, a także całej realnie i odpowiedzialnie myślącej części polskiej lewicy, na prezydenta Rzeczpospolitej. Nie dane mu było jednak stanąć do wyborczej walki …

Jerzy Szmajdziński pozostawił żonę Małgorzatę oraz córkę Agnieszką i syna Andrzeja.

Jolanta Szamanek – Deresz ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1996 r. członek Międzynarodowej Ligi Prawa Konkurencji. Od stycznia 2000 r. podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta. Szefowa Kancelarii Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w I i II kadencji. Poseł na Sejm RP V i VI kadencji. Od czerwca 2008 r. wiceprzewodnicząca Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Od stycznia 2010 r. szefowa sztabu Jerzego Szmajdzińskiego.

Specjalizowała się w sprawach międzynarodowych i problematyce konstytucyjnej. Zastępca Przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych oraz członkini Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskich projektów ustaw o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Pozostawiła męża Pawła i córkę Katarzynę.

Link:

Poseł jest członkiem sejmowej komisji ds. „afery hazadrowej”. To już druga wizyta Arłukowicza w Oświęcimiu. W zeszłym roku, w czasie debaty z mieszkańcami Oświęcimia, towarzyszył Grzegorzowi Napieralskiemu.

W centrum Chełmka, w którym zlokalizowanych jest najwięcej obiektów użyteczności publicznej, w tym Urząd Miejski, Zespół Szkół, plac targowy, stacja paliw, supermarkety „Biedronka” oraz „Carrefour”, pawilon handlowy GS, dwie restauracje, w którym odbywa się wzmożony ruch pieszych (do placówek handlowo-usługowych, do szkół, do Kościoła), brak jest bezpiecznego przejścia dla pieszych.

W ubiegłym roku przesłałem na ręce Wicemarszałka Województwa Małopolskiego Pana Romana Ciepieli Apel w sprawie sygnalizacji świetlnej, podpisany przez kilkuset mieszkańców Chełmka. Akcja obywatelska „Bezpieczne przejście dla pieszych” od początku wspierana była przez SLD w Chełmku. Niestety, w odpowiedzi Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich otrzymałem informację, że ZDW nie planuje montażu sygnalizacji świetlnej przy ul. Krakowskiej, ponieważ przeprowadzone analizy (natężenie ruchu kołowego oraz wypadkowość w latach 2007 i 2008) nie wykazują takiej potrzeby.

W pierwszych dniach lutego b.r. w miejscu, w którym domagamy się świateł, miało miejsce tragiczne zdarzenie. Na przejściu dla pieszych przy ul. Krakowskiej autobus śmiertelnie potrącił starszą kobietę. Do tej tragedii nie musiało dojść i z pewnością nie doszłoby, gdyby na przejściu istniała sygnalizacja świetlna, wstrzymująca ruch pojazdów.

Do czasu zapewnienia sygnalizacji, w tym rejonie ul. Krakowskiej nigdy nie będzie bezpiecznie. W godzinach szczytu pieszy, który usiłuje wejść na przejście, oczekując na „lukę w sznurze pojazdów”, zawsze będzie narażony na nieuwagę kierowców. Dlatego też nadal, z pełną stanowczością i determinacją będziemy domagać się zapewnienia bezpieczeństwa i montażu sygnalizacji świetlnej na wskazanym przejściu dla pieszych. Aby osiągnąć ten cel należy zjednoczyć wszystkie siły. 4 lutego b.r. zwróciłem się z prośbą o pomoc do Pana Bogusława Mąsiora, byłego senatora, a obecnie radnego Sejmiku Województwa Małopolskiego, przekazując mu wszelkie materiały i korespondencje w tej sprawie. Pan Mąsior obiecał podjąć stosowne działania. Zyskaliśmy, więc nowego sojusznika. Wspólnymi siłami może osiągniemy oczekiwany cel.

Mariusz Sajak

Bezpłatny biuletyn informacyjny Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Chełmku
marzec 2010 r.
<<<pobierz biuletyn w pdf<<<

To bardzo ruchliwa droga, a mieszkańcy mają prawo do poczucia bezpieczeństwa. Będę interpelował w tej sprawie na posiedzeniu Sejmiku Województwa, wcześniej zreferuję temat na stosownej komisji, na którą zaproszę przedstawicieli Zarządu Dróg Wojewódzkich. Mam nadzieję, że wniosek o usytuowanie świateł na ul. Krakowskiej doczeka się w końcu, tak bardzo oczekiwanej realizacji.

Bogusław Mąsior
Radny Sejmiku Województwa Małopolskiego

Bezpłatny biuletyn informacyjny Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Chełmku
marzec 2010 r.
<<<pobierz biuletyn w pdf<<<

„To nie są już wstrząsy - to trzęsienie ziemi”, tymczasem spór Gminy Chełmek z Kompanią Węglową S.A. przypomina walkę z wiatrakami.

„W dniu 9 lutego 2010 r. w Małopolsce i na Śląsku zatrzęsła się ziemia, wstrząs miał siłę 3,5 st. w skali Richtera” - taki komunikat można było usłyszeć w ogólnopolskich serwisach informacyjnych w radio i w telewizji.

Wstrząs, spowodowany działalnością KWK „Piast” w Bieruniu, dało się odczuć w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Domy drżą i pękają w Chełmku, Gorzowie i Bobrku. Kopalnianych wstrząsów nie wytrzymują domy nawet te specjalnie wzmacniane. Wszelkie dotychczasowe działania miejscowych władz samorządowych, łącznie ze zgłoszeniami do Prokuratury, w walce z kopalnią „Piast” nie odnoszą skutku.

Również wnioski zgłaszane przez poszczególnych mieszkańców Chełmka, Bobrka, czy Gorzowa o odszkodowanie z tytułu pęknięć domów, władze kopalni załatwiają negatywnie. Mamy nadzieję, że ostatnie działania władz lokalnych Chełmka, Libiąża, posłów z tego terenu i radnego województwa w walce z kopalnią „Piast” będą skuteczne i przyniosą pożądane efekty.

Jeżeli jednak te działania nie przyniosą oczekiwanego rezultatu, SLD w Chełmku proponuje powołanie obywatelskiego komitetu obrony mieszkańców przed szkodliwą działalnością KWK „Piast” i skierowanie w jego imieniu zawiadomienia do Prokuratury, Wyższego Urzędu Górniczego i odpowiednich władz.

Bezpłatny biuletyn informacyjny Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Chełmku
marzec 2010 r.
<<<pobierz biuletyn w pdf<<<

Tymczasem do zadań gminy, a więc i radnych należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców, przede wszystkim z zakresu bezpieczeństwa mieszkańców, ochrony zdrowia, szkolnictwa, zaopatrzenia w wodę, kanalizację, mieszkalnictwa komunalnego, pomocy społecznej, ładu przestrzennego, utrzymania gminnych obiektów użyteczności publicznej itp. To radni decydują o kierunkach rozwoju gminy, realizacji zadań gminy, dbają o prawidłowe funkcjonowanie wszystkich jednostek gminnych takich, jak szkoły, domy kultury, czy zakład opieki zdrowotnej, uchwalają budżet i czuwają nad jego prawidłową realizacją, stanowią prawo miejscowe podejmując stosowne uchwały. Wykonanie uchwał powierza się natomiast Burmistrzowi, który jako organ wykonawczy ma za zadanie m.in. przygotowywanie projektów uchwał, gospodarowanie mieniem komunalnym, wykonywanie budżetu, zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych.

Zdarza się, że niektóre osoby nie dostrzegają lub nie chcą dostrzec, jaki zakres zadań realizuję jako radny, zapominają również o tym np.: z czyjej inicjatywy zostały wyremontowane tzw. hotelowce (bloki przy ul. Żeromskiego i Krakowskiej), kto doprowadził do wycięcia niebezpiecznych, łamiących się drzew na stadionie, kto był inicjatorem wprowadzenia dopłat do cen wody i ścieków (bez dopłat ceny byłyby jeszcze wyższe), kto optuje, aby zadanie skanalizowania gminy było uznawane za priorytet, kto od lat toczy boje z Zarządem Dróg Wojewódzkich o sygnalizację świetlną na przejściu dla pieszych przy ul. Krakowskiej, poszukując w tej sprawie sojuszników i inicjując akcję obywatelską „Bezpieczne przejście dla pieszych”, ale również, kto wielokrotnie interweniuje także w sprawie tych nieszczęsnych liści zalegających na alejce i skwerach przy stadionie itd., itd.

Zdaje sobie jednak sprawę, że nie ma ludzi doskonałych i w mojej pracy radnego zdarzają się z pewnością uchybienia, niedoskonałości, niedopatrzenia, dlatego też wielokrotnie zwracam się do mieszkańców z prośbą o wnioski, sugestie, podpowiedzi, o kontakt, czy to bezpośredni, czy telefoniczny lub e-mailowy. Radny przecież jest reprezentantem mieszkańców, ich głosem w samorządzie. Tylko w ten sposób można wypracować dobre mechanizmy współpracy radnych z mieszkańcami dla dobra naszej lokalnej społeczności. Dotyczy to również współpracy z radnymi z innych okręgów, z całej Gminy.

Z poważaniem
Mariusz Sajak

Bezpłatny biuletyn informacyjny Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Chełmku
marzec 2010 r.
<<<pobierz biuletyn w pdf<<<

Interpelacja (nr 13767) do ministra infrastruktury w sprawie stanu dworców i przystanków kolejowych

Szanowny Panie Ministrze! Z racji wykonywania swoich poselskich obowiązków, często przebywając na tzw. prowincji, stwierdzam, że pomimo symptomów poprawy w kolejnictwie, istnieją pewne obszary działalności publicznej opuszczone przez PKP, państwo i aktualnych właścicieli od początków transformacji ustrojowej, tj. od 1989 r. Zaliczam do nich funkcjonowanie (a raczej brak funkcjonowania) dworców i przystanków kolejowych w miastach powiatowych oraz miasteczkach i wsiach. Obiekty te w dużej części są zanieczyszczone, zdewastowane, bez gospodarza. Na większości przystanków nie prowadzi się sprzedaży biletów kolejowych ani jakiejkolwiek innej działalności związanej z funkcjonowaniem kolei.

W takiej sytuacji nasuwają się pytania:

1. Co ministerstwo ma zamiar uczynić z tymi obiektami infrastruktury kolejowej, zwłaszcza w kontekście Euro 2012?
2. Czy istnieje w ministerstwie jakiś plan systemowego załatwienia zgłoszonego problemu poprzez np. likwidację zbędnych przystanków, remont przydatnych czy przekazanie ich samorządom lokalnym na korzystnych dlań warunkach?

Z wyrazami szacunku
Poseł Stanisław Rydzoń
Oświęcim, dnia 23 grudnia 2009 r.

Odpowiedź na interpelację Posła

Szanowny Panie Marszałku!

W odpowiedzi na interpelację pana posła Stanisława Rydzonia, skierowaną przy piśmie SPS-023-13767/10 z dnia 6 stycznia 2010 r. do ministra infrastruktury pana Cezarego Grabarczyka, w sprawie stanu dworców i przystanków kolejowych, przedstawiam poniższe informacje.

Obecny stan dworców kolejowych jest następstwem wielu lat przemian, które miały miejsce w naszym kraju. Zmieniająca się sytuacja gospodarcza i społeczna sprawiła, że wiele obiektów kolejowych utraciło swoją przydatność. Boom motoryzacyjny lat 90. ubiegłego stulecia, jak również ograniczenie masowych niegdyś dojazdów do pracy spowodowały spadek liczby pasażerów, zwłaszcza na liniach lokalnych, czego konsekwencją było wyłączenie z eksploatacji szeregu linii kolejowych oraz towarzyszących im obiektów infrastruktury. W wyniku tych przemian ponad połowa obiektów pełniących niegdyś funkcje dworców kolejowych została opuszczona i nie uczestniczą one w procesie przewozowym.

Spółka PKP SA zarządza obecnie 2641 dworcami kolejowymi, bardzo zróżnicowanymi pod względem wielkości, pełnionych funkcji oraz stanu technicznego i estetyki, z czego 1631 to dworce nieczynne. Zarówno stan techniczny, jak i poziom estetyki poszczególnych dworców kolejowych jest uzależniony przede wszystkim od możliwości finansowania ich eksploatacji, bieżącego utrzymania oraz niezbędnych remontów i inwestycji.

Niestety, wielkość środków finansowych przeznaczanych na ten cel nie pozwala na utrzymanie całego zasobu nieruchomości dworcowych w oczekiwanym przez społeczeństwo standardzie estetycznym, technicznym i funkcjonalnym.

Wychodząc naprzeciw koniecznym zmianom w zakresie organizacji procesu finansowania, jak i zarządzania nieruchomościami dworcowymi, Ministerstwo Infrastruktury wraz z PKP SA podjęły prace zmierzające do opracowania kompleksowej strategii utrzymania i funkcjonowania dworców kolejowych oraz ich zagospodarowania i rozwoju, a także pozyskania inwestorów zewnętrznych, z którymi współpraca zapewni efektywne, rynkowe i zgodne z oczekiwaniem społecznym zagospodarowanie obiektów dworcowych.

W planach jest, aby docelowo Skarb Państwa zawarł wieloletnie kontrakty z zarządcami dworców. W kontraktach tych określone zostaną m.in. uregulowania obejmujące problematykę finansowania modernizacji i rozwoju w części dworca dotyczącej obsługi pasażerów. Planuje się, żeby podobne umowy zawierać z jednostkami samorządu terytorialnego w odniesieniu do dworców będących ich własnością. W przypadku dworców nieczynnych Skarb Państwa zawrze wieloletni kontrakt z PKP SA lub innym podmiotem na zarządzanie, a wielkość wynagrodzenia zarządcy dworca zostanie ustalona jako różnica między kosztami wykonywania zarządu, z ujęciem należnej marży zysku, a przychodami z zagospodarowania dworców.

Reasumując: długoletnie zaniedbania polskich obiektów dworcowych odbiły się na ich wizerunku, ale ich los nie jest obojętny administracji publicznej. Trwające prace nad wariantami mającymi usprawnić ich zarządzanie i finansowanie są w fazie końcowej. Należy podkreślić, że konsekwentne realizowanie podjętych działań daje realną szansę na zasadniczą zmianę stanu technicznego i funkcjonowania obiektów dworcowych, jak i systematyczną poprawę wizerunku kolei w oczach społeczeństwa.

Z poważaniem

Juliusz Engelhardt - podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury

Bezpłatny biuletyn informacyjny Sojuszu Lewicy Demokratycznej w Chełmku
marzec 2010 r.
<<<pobierz biuletyn w pdf<<<

- To była niepotrzebna śmierć - denerwuje się Mariusz Sajak, radny Rady Miejskiej w Chełmku. Przypomina, że od wielu miesięcy, wraz ze swymi partyjnymi kolegami z SLD apeluje do Zarządu Dróg Wojewódzkich, zbiera podpisy i domaga się sygnalizacji świetlnej na ulicy Krakowskiej. Świateł domagają się też miejscowe władze.

- Od lat wnioskuję o ich zainstalowanie. Niestety bezskutecznie - mówi Andrzej Saternus, Burmistrz Chełmka. Wspomniana w komentarzach do wcześniejszego artykułu odpowiedź Zarządu Dróg Wojewódzkich (pismo dostępne na naszych stronach SLD Chełmek i tutaj) wskazuje, że Zarząd nie przewiduje instalacji sygnalizacji świetlnej, gdyż nie znajduje potrzeb.

- Nie będzie sygnalizacji, bo za mało jest wypadków - pyta Mariusz Sajak. Andrzej Saternus dodaje, że w dniu wypadku wysłał kolejny wniosek do ZDW w tej sprawie. Powstaje więc szeroki front w walce o bezpieczne przejście dla pieszych w Chełmku na ulicy Krakowskiej.

W dniu 4 lutego, dwa dni po wypadku Mariusz Sajak zwrócił się o pomoc i zainteresowanie sprawą do Bogusława Mąsiora, senatora i radnego Sejmiku Wojewódzkiego zyskując kolejnego sprzymierzeńca w walce o bezpieczeństwo na chełmeckich drogach. Treść listu przedstawiono poniżej. O efektach walki będziemy informować na bieżąco.

Chełmek, dnia 04.02.2010 r.

Mariusz Sajak
radny Rady Miejskiej w Chełmku
ul. Kasprowicza 10
32-660 Chełmek

Szanowny Pan
Bogusław Mąsior
Radny Sejmiku
Województwa Małopolskiego

Dotyczy: drogi wojewódzkiej nr 780 w obrębie miasta Chełmek

Szanowny Panie Radny

Od wielu lat społeczność Chełmka podkreśla potrzebę usytuowania sygnalizacji świetlnej na przejściu dla pieszych przy drodze wojewódzkiej nr 780 w Chełmku przy ul. Krakowskiej.
Jest to obszar o wzmożonym ruchu pieszych i skupisko wielu obiektów użyteczności publicznej. W miejscu tym, jezdnię przekraczają osoby dorosłe i dzieci przemieszczające się codziennie do pawilonów handlowych (GS-u, Carrefoura, Biedronki), znajdujących się w pobliżu dwóch restauracji, na plac targowy, stadion sportowy, do szkół i Kościoła. To najbardziej ruchliwe, a tym samym niebezpieczne miejsce w Chełmku. Mimo wielokrotnie zgłaszanych potrzeb w tym zakresie, zarówno ze strony mieszkańców, jak również władz samorządowych gminy Chełmek, korespondencji i spotkań z przedstawicielami Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie, sprawa nie doczekała się dotąd oczekiwanej finalizacji.

W miesiącu kwietniu 2009 r. przesłałem na ręce Pana Marszałka Romana Ciepieli – APEL w tej sprawie, podpisany przez kilkuset mieszkańców Chełmka.
Niestety w odpowiedzi dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia 30.04.2009 r. znak: ZDW.DU-4.541/1-780/7/3244/09 otrzymałem informację, że ZDW nie planuje montażu sygnalizacji, ponieważ przeprowadzone analizy (natężenie ruchu kołowego oraz wypadkowość w latach 2007 i 2008) nie wykazują takiej potrzeby.

Z przykrością informuję, że w dniu 02.02.2010 r. na wskazanym przejściu dla pieszych miał miejsce tragiczny wypadek, w wyniku którego śmierć poniosła starsza kobieta, mieszkanka Chełmka, która została potrącona przez autobus miejski.

W trosce o bezpieczeństwo mieszkańców, zwracam się z prośbą o pomoc i interwencję w tej sprawie. Nie czekajmy na kolejne ofiary.

W załączeniu przesyłam:

• Treść Apelu Mieszkańców do Marszałka Województwa w sprawie sygnalizacji świetlnej,
• Odpowiedź, jaką otrzymałem od Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich,
• Korespondencję pomiędzy Urzędem Miejskim i Radą Miejską w Chełmku, a Zarządem Dróg Wojewódzkich prowadzoną w tej sprawie w latach 2007-2010

Z poważaniem
Mariusz Sajak

Wśród przybyłych gości nie zabrakło osób z kierownictwa wojewódzkich struktur Sojuszu, prezydenta miasta Kraków prof. Jacka Majchrowskiego, posłanki Parlamentu Europejskiego prof. Joanny Senyszyn oraz posła ziemi małopolskiej Stanisława Rydzonia. Gminę Chełmek reprezentowali Henryk Fucz, Tomasz Warzecha i Paweł Radwan.

Spotkanie rozpoczęło się od przemówień i życzeń składanych dla struktur terenowych na ręce zebranych przedstawicieli. Następnie goście zostali przyjęci przygotowanym poczęstunkiem. Spotkanie było okazją do wymiany poglądów oraz zacieśniania prywatnych relacji między przedstawicielami struktur terenowych Sojuszu w Małopolsce. Na zakończenie, prof. Joanna Senyszyn rozdała zebranym prezenty w postaci kalendarzy.